Tapel atau dikenali juga sebagai Ubat Barut ialah sejenis ramuan tradisional yang digunakan secara meluas dalam amalan penjagaan ibu selepas bersalin. Ia berbentuk pes atau sapuan yang dikenakan pada bahagian perut sebelum pemakaian bengkung. Rawatan ini telah menjadi sebahagian daripada tradisi masyarakat Melayu sejak turun-temurun, khususnya dalam usaha memulihkan tenaga dalaman dan luaran wanita selepas melalui proses kehamilan dan kelahiran yang mencabar.

Sejarah amalan tapel berkait rapat dengan falsafah penjagaan selepas bersalin masyarakat Melayu yang menekankan keseimbangan antara tubuh, emosi, dan tenaga dalaman. Ia dipercayai dapat membantu memulihkan kesihatan fizikal, menguatkan kembali otot yang longgar, serta mengembalikan keyakinan diri wanita. Walaupun berakar daripada tradisi tempatan, tapel mempunyai persamaan dengan rawatan pasca bersalin lain di rantau Asia Tenggara seperti jamu tapel di Indonesia dan herba panas di Thailand, yang sama-sama menggunakan bahan semula jadi sebagai asas perawatan dengan tujuan yang sama.

Pada kebiasaanya, ramai pengguna akan keliru tentang tapel, param dan pilis kerana bahan yang digunakan seakan-akan sama. Tetapi, apa yang membezakan tapel dengan rawatan tradisional lain seperti pilis dan param ialah kawasan penggunaannya. Tapel khusus digunakan pada bahagian perut, berfungsi untuk mengecutkan rahim, membuang angin, serta menegangkan kulit perut. Pilis pula ialah ramuan yang disapu di bahagian dahi, biasanya untuk mengelakkan pening, menyejukkan kepala, dan memberi kesegaran kepada mata. Sementara itu, param digunakan pada seluruh tubuh, bertujuan melancarkan peredaran darah, menghangatkan badan, dan mengelakkan rasa lenguh pada otot.

Walaupun berbeza fungsi dan lokasi pemakaian, ketiga-tiganya sering digunakan serentak dalam amalan berpantang tradisional. Kebiasaannya, seorang ibu akan disapu pilis di dahi, param pada seluruh badan, dan tapel pada perut sebelum dibengkung. Gabungan rawatan ini memberi kesan menyeluruh yang bermula daripada kepala hingga ke kaki untuk memastikan tubuh kembali segar dan seimbang sepanjang tempoh berpantang.

Dari segi ramuan, tapel lazimnya mengandungi bahan-bahan yang lebih ringkas meliputi campuran beras, halia, kunyit, temu kunci, kapur sirih, dan perahan limau nipis. Ada juga variasi yang menambah bahan seperti kayu manis atau kencur untuk meningkatkan rasa hangat dan aroma. Berbeza dengan param yang lebih bertekstur kasar kerana digunakan untuk gosokan badan, ramuan tapel digaul lebih halus dan likat bagi memudahkan sapuan pada kulit perut serta meningkatkan penyerapan ketika dilapisi dengan bengkung.

Kelebihan tapel bukan sahaja dari aspek perubatan tetapi juga kecantikan. Ia dipercayai dapat mengempiskan perut, menegangkan kulit yang kendur, mengurangkan kesan regangan (stretch mark), serta memperbaiki tekstur kulit. Sifat pemanas daripada halia dan kunyit mempercepatkan pengecutan rahim, manakala limau nipis dan kapur sirih membantu memperbaiki elastik kulit perut. Ini menjadikan tapel sebagai rawatan yang penting bagi mengembalikan bentuk tubuh dan keyakinan diri ibu selepas bersalin.

Dari segi pelaksanaannya pula, tapel biasanya digunakan secara konsisten sepanjang tempoh berpantang (40–44 hari). Ia disapu selepas mandi, kemudian dibalut dengan kain bengkung untuk mengekalkan kehangatan dan menahan ramuan daripada mengotorkan pakaian. Sokongan bengkung ini turut membantu membentuk semula otot perut dan pinggang. Namun, bagi ibu yang bersalin melalui pembedahan Caesarean, penggunaan tapel memerlukan perhatian khusus dengan nasihat doktor dengan nasihat doktor. Ia hanya disarankan selepas luka benar-benar kering yang biasanya selepas dua minggu pasca bersalin.

Walaupun begitu, penggunaan tapel ini masih dikira selamat dan telah menjadi salah satu proses wajib untuk tempoh berpantang wanita-wanita di Malaysia. Situasi ini telah membawa nilai tapel atau ubat barut sebagai sebahagian daripada kearifan tempatan masyarakat Melayu dalam merawat dan memulihkan ibu selepas bersalin. Amalan ini bukan sahaja menekankan aspek kesihatan fizikal, tetapi juga kesejahteraan emosi dan kecantikan, menjadikannya warisan budaya yang terus diamalkan hingga kini.